Dünyadaki benzerlerinden farklı olarak, Türkiye’nin varlık fonu fon yönetimi amacıyla değil, kamu payı bulunan kurumların hissedarı olarak kurulmuştur. Bu fonun bünyesindeki şirketlerin neredeyse tamamı BIST’te işlem görüyor — bu da söz konusu şirketlerin piyasa değerinin oluşması açısından son derece kritik bir detaydır. Varlık fonu, Hazine’ye alternatif yeni bir borçlanma aracı olarak, denetimsiz ve hesap verme yükümlülüğü olmayan bir tüzel kişilik şeklinde tasarlandığından, bünyesindeki şirketlerin piyasa değeri büyük önem taşımaktadır.
Varlık fonu, elindeki likit kaynaklarla BIST’te ve VİOB’da BIST türevi enstrümanları destekleyerek piyasa değerini — ve dolayısıyla yurt dışından sağlanan borçlanmalara teminat teşkil edecek varlık değerini — yüksek tutmaya çalışmaktadır. Bunun piyasa koşullarına aykırı ve son derece riskli bir uygulama olduğunu söylemeye gerek yok. Üstelik bu alım desteği sonsuza kadar sürdürülemez; kredi veren kuruluşlar da bunun farkındadır. Dolayısıyla teminat olarak çok daha yüksek oranda hisse talep edecekler ya da LTV (kredi-teminat oranını) düşük tutacaklardır. Piyasanın her alanında olduğu gibi, şeffaflıktan uzak uygulamalar her zaman daha yüksek risk primi ve daha ağır teminat koşulları olarak Varlık Fonu’nun karşısına çıkacaktır. Tüm bunların ötesinde, borsanın yükselişine kapılan küçük yatırımcılar da bu yapay ortama kanarak ileride çok daha büyük zararlarla yüzleşme riskiyle karşı karşıyadır. Ne enflasyon, ne döviz kurları, ne işsizlik ne de borsa endekslerinin mevcut düzeyi gerçekçidir.
